‘Unutulduk be oğlum.’ demişti babam, geçenlerde, düşümde. Bense uyandığımda şöyle düşünmüştüm:   ‘Keşke mezun olduğumuz okulun derneği de hatırlamasaydı seni, o yıl.’ 

Apar topar gitmiştik Ankara’ ya, yanımıza babamızdan emanet aldığımız ufak tefek anı parçacıklarıyla.. Öyle demişti telefonda Zafer Kayaokay isimli, o zamanlar malesef henüz tanıma fırsatı bulamamış olduğum sanatçı arkadaş. ‘Bir şeyler getirebilirseniz sergileriz burada.’ Sonra da, bütün dernek görevlisi arkadaşlarımız kendi uğraşlarına dalarak, kaybediverdiler sorumluluğunu üzerlerine aldıkları şiltleri, plaketleri, ödülleri, mektupları... Çok peşine düştüm ama dokuz yıldır rastlayamadım izine. Keç kez rica ettim Zafer bey(!) ’e; önceleri  ilgilenir görnündü ama önemli idari koşuşturmalar nedeniyle olsa gerek, umursayamadı pek.  Öyle ya, tören bitti nasıl olsa çoktan. Herkes yoluna. Tiyatronun daha önemli işleri var. Şimdi her nedense zoraki selam vereyorum, o töreni düzenleyen arkadaşlara.

1996 yılnda Ankara’ ya giderken, biraz da ağır olduğundan, Sanat Sevenler Derneği’ nce verilen ödülü götürememiştim yanımda. İyi ki götürmemişim. O da gidecekti yoksa.

Bir anma töreninin bizde bu kadar pişmanlık yaratacağını düşünebilseydik,  ne kalkıp Ankara’ ya  gider, ne de o hatıraları  götürürdük. Biz anıyoruz zaten babamızı her daim. Kimse kusura bakmasın, sağlık olsun da diyemiyorum ama... elimden bir şey gelmiyor işte..  

Bu sayfaları özellikle babamın çok sevdiği torunları; yani yeğenlerim ve kuzenlerimin çocukları ve de çok sevgili öğrencileri; yani abla, ağabey, arkadaş ve kardeşlerim için  samimiyetle hazırladım. Bu nedenle de, samimiyetsiz kişileri ilgilendireceğini pek sanmıyorum. : (Bu da benim sitemim işte)

İzmit Yeni Turan ilkokulu.. 20’ ler..  Babam kendini işaretlemiş..

İlk öğrencileriylei, yıl 1935. Eskişehir, İnkılap İlkokulu.. 

Son öğrencileriyle, yıl 1990. Isparta Konservatuvarı..

40’ lı yıllar.. Eski ‘Musiki Muallim Mektebi’, yeni, ‘Ankara Devlet Konservatuvarı’ nın önü..  Ne kadar itinalı giyinmiş değil mi, öğrenciler de öğretmenler de... Ekonomik durumları çok mu iyiydi acaba?..

Turneye bak.. 67 .. Çıkartabildiklerim; Solda ayakta Şerif Sezer, Yanında Alev Sezer, ortada M.Canova ve Max Meniecke,  Deniz Gökçer, Enis Fosforoğlu. Oturanalr; İstemi Betil, ortada Suha Tuna, sağ başta rahmetli Çetin ağabey

Rahmetli Alev ağabey en başta. Yanında Şerif. (İkisinin de soyadlarının ‘Sezer’ olması tamamen tesadüf.. Sadece sınıf arkadaşıdırlar.)

70’ler...

1967.. Antalya turnesi. Öndeki velet ben miyim ne?? çıkartamadım.

Kulislerden.. 60’ lar....