‘Allahım; anneme, babama, anneanneme, ablama, Kanat ve Kumru’ma, teyze, hala, yeğen ve kuzenlerime ve de tabi ki Kartal abime uzun, sağlıklı ve de huzurlu bir ömür ihsan eyle.Amin’
 

Böyle yakarırdım tanrıya geceleri, çocukken.
Kartal abimin ömrüm boyunca hayatımda olmasını garantilemek için özellikle ‘ve de’ ilave ederdim dualarıma. Öyle de oldu. Tanrı kırmadı beni. Kartal abim hayatımın bir parçası oldu her zaman. Hep yanımda yer aldı.
 

Bense zaman zaman hoyratça ve şımarıkça kullandım tanrının armağanlarını. Üzdüm sevdiklerimi en az mutlu ettiğim kadar.
Kartal abim onu üzdüğüm zamanlarda bile  hep mutlu ettiğim anlardaki gibi davrandı bana. Ününü, itibarını, fırsatlarını, arabasını hatta canım gömleklerini bile gavur malı misali heba ettiğim günlerde hiç kırılmadı.
 

Onüç yaşında ameliyat masasında kendini narkoza teslim etmeden önce cevresine ve Kartal abisine korkuyla bakan çocuğa bakarcasına baktı gözlerime, her yaşımda.
‘Korkma yavrum. Ben yanındayım.’ dercesine.
Hayatının en badireli süreçlerinde zerre kadar belli etmedi hayata olan öfkesini çocuklarına ve tabi ki bana ve ablama. Sofrasında bizleri; yani çocuklarını ve de çocuklarının sevgili kardeşlerini görmekten haz ve gurur duydu her zaman. Uzakta olduğumuz zamanlar eksik kaldı mutluluğu. Bizlere ayrılmaz bir bütün olduğumuzu hissettirdi hayatımız boyunca.
 

Paha biçilmez hayat dersleri verdi Kartal abim bana. Akrabalığın kan değil gönül bağı olması gerektiğini öğretti. Belki de farkında olmadan hayata, insanlara ve de tüm canlılara davranışımı belirledi Kartal abim.
 

İlk diplomamda, ilk ameliyatımda, ilk filmimde, yüreğime ilk kez aşk ateşi düştüğünde, ilk oyunumda, düğünümde, kısacası mutluluklarımın tümünde ve de tökezlediğim anlarda, çaresizliklerimde, bunalımlı günlerimde hep yanımdaydı. Ve de eli sürekli omuzumdaydı.
 

Şu an elli yaşımdayım. Hayatın üstesinden geldiğimi düşünsem bile, hala için için güven veriyor Kartal abimin varlığı. Çünkü o, bana hayatın üstesinden gelmeyi öğretenlerin başında geliyor.
 

Ve de bana, sonsuza kadar benim için dualar edecek, çoğu özellikleri tıpatıp bana benzeyen iki tane kardeş ötesi kardeş armağan etti Kartal abim.
Babam ve anneannem doğa kanunu gereği ayrıldı aramızdan. Bense hala dua ediyorum tanrıya geceleri, ellerimi açarak; ‘Tanrım; Anneme, teyzeme, kardeşlerime, yeğenlerime ve de tabi ki Kartal abime huzur ve sağlık ihsan eyle.’ diye. 
 

Onun baş köşede oturmadığı bir sofra düşünemiyorum.
 

Onu evrensel sevgi listemin ‘Top on’ undan eksik etmiyorum.
 c.c


 

Sanfrancisco 1997. Kanat’ ın düğünü

Sanfrancisco 1997. Kartal abi, annem, Kumru, Ben

         *                                                                                                                                

’Güzel ve özel günlerde, tüm aileyi bir arada görmek onu çok keyiflendirir. Annemin babamdan önce yaptığı evlilikten dünyaya gelen ablam ve ağabeyimin hayatımda tuttukları eşsiz yer, babamın bu özelliğinin bir meyvesidir. Abla ve ağabeyimin babama “Kartal abi” diye hitap etmeleri, küçük yaşlarımda bana “anne, ben de büyüdüğümde babama ağabey mi diyeceğim?” sorusunu sorduracak kadar doğal ve sahtelikten uzaktı.’

                                                                                                                 Kumru Tibet

 ‘Babam son derece iyi niyetli, anlayışlı ve esprili biridir. Bana, kardeşime, abla ve ağabeyimize küçük yaşlardan beri hep arkadaş gibi davrandı. Bu nedenle de çocuklarımla aynı sıcak ilişkiyi rahatlıkla kurabiliyorum sanırım. Her zaman, çocukken bile beni dinler, fikirlerime değer verir ve bir yetişkinmişim gibi benimle konuşurdu.’

                                                                                                                 Kanat Tibet

‘Asla Unutamadım’ adlı kitaptan. Yazan: Feyzan Ersinan Top

Yukarıdaki sözlerinden de anlaşılacağı gibi, kardeşlerimin ailemiz için birer gurur kaynağı olacağı daha baştan belliydi. 

                               Civan Canova ;)